Vientiane, 24 februari

De 19e zijn we met de public bus vertrokken naar Konglor. Het was een goede bus, met grote stoelen en we hadden geluk met de beenruimte. Onderweg werd er een paar keer plaspauze gehouden langs de kant van de weg en een keer bij een uitzichtpunt. De bergen waren hoog en steil, een heel bijzonder landschap! In de verte zagen we het dal waarin Konglor ligt. Na een rit van bijna 6 uur waren we er. De bus ging door naar het dorpje, wij moesten er al eerder uit. Ons guesthouse lag helaas nog 1.5 km van de weg, we moesten die afstand lopen, met de tassen! Het was heet en de weg was niet meer dan een soort karrespoor, hier en daar verhard met keien. Ik was weer blij met mijn tas op wielen!

We waren net over de helft, toen we werden ingehaald door een busje met andere gasten. Voor ons was geen plek meer, maar voor onze tassen wel!

Er is een keten guesthouses, allemaal Sala - nog wat. Deze was Sala Konglor en lag schitterend aan de oever van de Non. Het was er doodstil, op de gewone oerwoud geluiden na. De stemmen van de kinderen in de rivier echoën tegen de berg aan de overkant.

Er is helemaal niets, geen internet, geen vervoer .

De menukaart was heel simpel, maar de gerechten heel smakelijk. Eigenlijk fabrieken ze van alles met natuurlijk knoflook, uien, aardappels, wortelen en witte kool. Ik wilde de 2^e avond ' roasted porc' en ik ging ervan uit dat daar verder niets bij zat, bestelde dus ook gebakken groente en rijst. Toen het gerecht kwam, bleek naast de geroosterde stukken varkensvlees een berg aarappelen, uien en winterpeen in een heerlijke jus te liggen, ik heb er werkelijk van gesmuld!

Bij het restaurant hoorde een rode kater, de tamste die we ooit in Azie gezien hebben. We konden hem kriebelen en hij lag ook gewoon op zijn rug. Mekkerde net als Poo-poo zonder stem als je m wakker riep.

We gingen we op zoek naar de grot, daarvoor waren we er naartoe gegaan. De dames van de receptie spraken geen woord Engels en een tuktuk ofzo was er ook niet..............We gingen op verkenning uit, maar vonden niets......... we verbrandden wel!

Toen we weer terug waren vroegen we of ze wilden bellen naar het hoofdkantoor, dat snappen ze wel

Er werd een tocht naar de grot geregeld. De volgende morgen om 9.00 zouden we opgepikt worden.

Terwijl we aan het ontbijt zaten, zagen we dat er een bootje werd klaargelegd.

Met het ontbijt speelden de dames op safe: altijd een bord met een omelet + een bord met 2 gebakken eieren en altijd koffie + thee, verder geroosterde sneetjes stokbrood, beetje boter en jam en een bord vol stukken banaan en watermeloen.

Na het ontbijt liepen we naar het bootje, de kussentjes werden nog een mooi rechtgelegd en toen konden we erin.

Het was een mooie tocht van ruim een uur over het riviertje. We moesten er regelmatig uit, omdat het water te laag stond. We probeerden heel even om broek en schoenen droog te houden, maar gaven dat al snel op!

Onderweg genoten we van het uitzicht en ik raak niet uitgekeken op de waterbuffels. Die liggen heerlijk in het water te herkauwen, of met zijn allen een beetje te suffen. Ze zijn altijd in groepen, de kalfjes gezellig tussen de groten in. Bijzonder vind ik dat de kalfjes tussen de achterpoten van hun moeder door drinken, in plaats van opzij.

Uiteindelijk kwamen we bij de grot. We moesten weer een stukje lopen en overstappen op een boot van de ' grotorganisatie' Natuurlijk moesten we eerst een zwemvest aan ( Peet had het over een Mae West) De berg is 7 km lang (breed?) en de rivier loopt er doorheen.

Het was een geweldige ervaring! Pikdonker, met alleen de verlichting van de hoofdlampen van de schipper en de stuurman. Soms een soort tunnel, andere keren grote zalen waar je doorheen vaart. Er was een stuk met veel stalagmieten en stalactieten en daar was veel verlichting aangebracht langs looppaden. De rivier ernaast had een stroomversnelling, terwijl wij onder leiding van de stuurman liepen, stuurde de schipper de boot erdoor. Het geheel leek even een kruising tussen de grotten van Han en de Efteling

Ook in de grot moesten we regelmatig uitstappen en een stukje lopen door het zeer ondiepe water.

Na een uur waren we aan de andere kant en pauzeerden we. We hadden een lunch van gebakken rijst meegekregen en die konden we opeten. Daarna ging de weg weer terug, Net voor we de berg weer in gingen zag ik een waterslag. Eerst had ie alleen zijn kop boven water, maar toen ie ons zag richtte hij zich hoog op! Ik was blij dat we erlangs waren!

De laatste dag in Sala Konlor hebben we alleen maar zitten suffen, lezen en breien. Ze hadden maar voor 4 nachten plaats voor ons, de laatste dag moesten we verhuizen naar Sala Hin Boen, 6 km verderop. Gelukkig werden we gehaald met een busje! Net voor we weggingen zaten we nog even op ons balkon van de stilte te genieten, we hoorden het typische gefluit van de gibbons. En, wonder!, ik zag er een! Dat was een mooi afscheid!

In Sala Hin Boen was ook niets te doen, bovendien was de stroom uitgevallen. Het was ook heet, dik 30 graden.......... We deden dus weer helemaal niets!

Vanmorgen zijn we om 5.45 opgestaan en hebben de tassen weer ingepakt. Om 7.00 zou de bus naar Vientiane langskomen en we wilden die graag hebben!

Tegen 7.00 stonden we bij de buspaal en om 7.15 hoorden we de bus toeteren. Weer een mooie bus! Hij reed wel langzaam en we maakten nog grapjes over de jonge chauffeur, die reed met blote voeten. Toen we een tractor tegenkwamen greep de bijrijder het stuur vast om mee te sturen, onze chauffeur was gewoon aan het lessen!

Later werd het drukker op de we en kwamen er meer bochten, toen wisselden ze van plaats en ging het tempo ook omhoog. Na een goede rit van weer 6 uur waren we terug in Vientiane. Peet regelde een Song Thaew ( soort grote tuktuk- een kleine vrachtwagen). Wij zaten er in, maar een heel gezelschap uit onze bus wilde ook mee, compleet met hun kruiwagen met spullen, het paste allemaal!

De chauffeur sloeg te vroeg af voor ons hotel en reed tegen het verkeer in terug. Er kwamen 2 agenten, samen op een scooter, voorbij en we werden staande gehouden. Hij moest zijn papieren laten zien en nadat hij 50.000 kip ( 5 euro) betaalde mochten we weer verder.

We zitten nu in Sala Inpeng, in een dwarsstraat van de boulevard, een soort hofje waar de hotelkamers losse huisjes zijn ( net als in de andere Sala's) het is een oase van rust, waar we 3 nachten blijven, dan vliegen we naar Bangkok, waar we ook nog een nacht blijven en dinsdag zijn we weer thuis.