Konglor

Vientiane, 24 februari

De 19e zijn we met de public bus vertrokken naar Konglor. Het was een goede bus, met grote stoelen en we hadden geluk met de beenruimte. Onderweg werd er een paar keer plaspauze gehouden langs de kant van de weg en een keer bij een uitzichtpunt. De bergen waren hoog en steil, een heel bijzonder landschap! In de verte zagen we het dal waarin Konglor ligt. Na een rit van bijna 6 uur waren we er. De bus ging door naar het dorpje, wij moesten er al eerder uit. Ons guesthouse lag helaas nog 1.5 km van de weg, we moesten die afstand lopen, met de tassen! Het was heet en de weg was niet meer dan een soort karrespoor, hier en daar verhard met keien. Ik was weer blij met mijn tas op wielen!

We waren net over de helft, toen we werden ingehaald door een busje met andere gasten. Voor ons was geen plek meer, maar voor onze tassen wel!

Er is een keten guesthouses, allemaal Sala - nog wat. Deze was Sala Konglor en lag schitterend aan de oever van de Non. Het was er doodstil, op de gewone oerwoud geluiden na. De stemmen van de kinderen in de rivier echoën tegen de berg aan de overkant.

Er is helemaal niets, geen internet, geen vervoer .

De menukaart was heel simpel, maar de gerechten heel smakelijk. Eigenlijk fabrieken ze van alles met natuurlijk knoflook, uien, aardappels, wortelen en witte kool. Ik wilde de 2^e avond ' roasted porc' en ik ging ervan uit dat daar verder niets bij zat, bestelde dus ook gebakken groente en rijst. Toen het gerecht kwam, bleek naast de geroosterde stukken varkensvlees een berg aarappelen, uien en winterpeen in een heerlijke jus te liggen, ik heb er werkelijk van gesmuld!

Bij het restaurant hoorde een rode kater, de tamste die we ooit in Azie gezien hebben. We konden hem kriebelen en hij lag ook gewoon op zijn rug. Mekkerde net als Poo-poo zonder stem als je m wakker riep.

We gingen we op zoek naar de grot, daarvoor waren we er naartoe gegaan. De dames van de receptie spraken geen woord Engels en een tuktuk ofzo was er ook niet..............We gingen op verkenning uit, maar vonden niets......... we verbrandden wel!

Toen we weer terug waren vroegen we of ze wilden bellen naar het hoofdkantoor, dat snappen ze wel

Terwijl we aan het ontbijt zaten, zagen we dat er een bootje werd klaargelegd.

Met het ontbijt speelden de dames op safe: altijd een bord met een omelet + een bord met 2 gebakken eieren en altijd koffie + thee, verder geroosterde sneetjes stokbrood, beetje boter en jam en een bord vol stukken banaan en watermeloen.

Na het ontbijt liepen we naar het bootje, de kussentjes werden nog een mooi rechtgelegd en toen konden we erin.

Het was een mooie tocht van ruim een uur over het riviertje. We moesten er regelmatig uit, omdat het water te laag stond. We probeerden heel even om broek en schoenen droog te houden, maar gaven dat al snel op!

Uiteindelijk kwamen we bij de grot. We moesten weer een stukje lopen en overstappen op een boot van de ' grotorganisatie' Natuurlijk moesten we eerst een zwemvest aan ( Peet had het over een Mae West) De berg is 7 km lang (breed?) en de rivier loopt er doorheen.

Het was een geweldige ervaring! Pikdonker, met alleen de verlichting van de hoofdlampen van de schipper en de stuurman. Soms een soort tunnel, andere keren grote zalen waar je doorheen vaart. Er was een stuk met veel stalagmieten en stalactieten en daar was veel verlichting aangebracht langs looppaden. De rivier ernaast had een stroomversnelling, terwijl wij onder leiding van de stuurman liepen, stuurde de schipper de boot erdoor. Het geheel leek even een kruising tussen de grotten van Han en de Efteling

Ook in de grot moesten we regelmatig uitstappen en een stukje lopen door het zeer ondiepe water.

Na een uur waren we aan de andere kant en pauzeerden we. We hadden een lunch van gebakken rijst meegekregen en die konden we opeten. Daarna ging de weg weer terug, Net voor we de berg weer in gingen zag ik een waterslag. Eerst had ie alleen zijn kop boven water, maar toen ie ons zag richtte hij zich hoog op! Ik was blij dat we erlangs waren!

De laatste dag in Sala Konlor hebben we alleen maar zitten suffen, lezen en breien. Ze hadden maar voor 4 nachten plaats voor ons, de laatste dag moesten we verhuizen naar Sala Hin Boen, 6 km verderop. Gelukkig werden we gehaald met een busje! Net voor we weggingen zaten we nog even op ons balkon van de stilte te genieten, we hoorden het typische gefluit van de gibbons. En, wonder!, ik zag er een! Dat was een mooi afscheid!

In Sala Hin Boen was ook niets te doen, bovendien was de stroom uitgevallen. Het was ook heet, dik 30 graden.......... We deden dus weer helemaal niets!

Vanmorgen zijn we om 5.45 opgestaan en hebben de tassen weer ingepakt. Om 7.00 zou de bus naar Vientiane langskomen en we wilden die graag hebben!

Tegen 7.00 stonden we bij de buspaal en om 7.15 hoorden we de bus toeteren. Weer een mooie bus! Hij reed wel langzaam en we maakten nog grapjes over de jonge chauffeur, die reed met blote voeten. Toen we een tractor tegenkwamen greep de bijrijder het stuur vast om mee te sturen, onze chauffeur was gewoon aan het lessen!

Later werd het drukker op de we en kwamen er meer bochten, toen wisselden ze van plaats en ging het tempo ook omhoog. Na een goede rit van weer 6 uur waren we terug in Vientiane. Peet regelde een Song Thaew ( soort grote tuktuk- een kleine vrachtwagen). Wij zaten er in, maar een heel gezelschap uit onze bus wilde ook mee, compleet met hun kruiwagen met spullen, het paste allemaal!

De chauffeur sloeg te vroeg af voor ons hotel en reed tegen het verkeer in terug. Er kwamen 2 agenten, samen op een scooter, voorbij en we werden staande gehouden. Hij moest zijn papieren laten zien en nadat hij 50.000 kip ( 5 euro) betaalde mochten we weer verder.

We zitten nu in Sala Inpeng, in een dwarsstraat van de boulevard, een soort hofje waar de hotelkamers losse huisjes zijn ( net als in de andere Sala's) het is een oase van rust, waar we 3 nachten blijven, dan vliegen we naar Bangkok, waar we ook nog een nacht blijven en dinsdag zijn we weer thuis.

Vientiane

Zaterdag 18-2, Vientiane

Luang Prabang heeft een hele Franse uitstraling, we hebben nog wat foto's gemaakt van de echte Cafe au Lait en een par huizen

Donderdag zijn we in Vientiane aangekomen. We hadden er voor gekozen om te vliegen, we hadden geen zin in een busreis van 9 uur........ De vlucht zou 40 minuten duren, maar tussen opstijgen en landen zat krap een half uur!

We hadden al een hotel geboekt aan de oever van de Mekong. Het was vlakbij het hotel waar we de vorige keer zaten, maar dat konden we niet vinden op internet.

Toen we voor de deur van het hotel uit de taxi stapten waren we totaal verbijsterd. Het is hier nog een beetje warmer dan in Luang Prabang en we kennen de stad niet terug.

6 jaar geleden waren er barretjes tegen de oever geplakt, grote houten vlonders op palen, waar we menig biertje gedronken hebben, terwijl we met volle teugen van de spectaculaire zonsondergang genoten. Dat is nu allemaal weg. De zonsondergang is er natuurlijk nog wel J

Er is een grote boulevard gekomen, met een plein. Het verkeer is veel en veel drukker geworden, vooral ‘savonds rijden er grote vrachtwagens. Zo rond een uur of 5 worden er marktkraampjes opgebouwd waarin allerhande shitzooi aan toeristen verkocht wordt. Die zijn rond 22.00 weer allemaal vertrokken.

De Mekong is heel ver weg, er zit bijna geen water meer in en Thailand lijkt op loopafstand J. Op de zandvlakte ervoor liepen gisteren koeien...........

In de straten achter het hotel is niet zoveel veranderd, er lopen alleen meer toeristen en er zijn meer restaurants en hotels. We snappen ook waarom we ‘ ons' B&P hotel niet meer konden vinden, er zit nu een bank in..............

De ‘ morning-market' is onveranderd, we hebben er gisteren lekker lopen snuffelen. We namen een ijskoffie en Peet zong mee met de muziek die daar gedraaid werd (All I have to do is dream, van the Everley brothers) De dames van het koffiezaakje vonden het prachtig en staken hun duim omhoog, ze zijn gek op karaoke J

We kochten een hele grote ' Turkentas' om alle overbodige zooi in Vientiane achter te laten, die pikken we dan bij terugkomst hier weer op.

Onderweg naar de markt kwamen we langs Wat Sisaket ( we moeten in Leiden weer eens in de gelijknamige tent gaan eten!)

Vandaag suffen we een beetje, ik heb raar geslapen en een stijve nek en wat vervelender is, is dat ik ergens iets heb opgepikt waar mijn darmen niet zo blij mee zijn..........een handje norit in gezelschap van Immodium moet wel helpen........

Morgen hebben we een busreis van ongeveer 5 uur naar de Konglor grotten. Er loopt een riviertje door die grotten en je kunt er een kajaktocht van 7 km doorheen maken.

We hebben het afgelegen hotel in het natuurgebied al geboekt, het is een luxe tent, we kunnen echter nergens op de site vinden dat er ook wifi is, we gaan ervan uit dat we even niet kunnen mailen.

De 24^e zijn we terug in Vientiane en blijven dan nog 3 nachten voor we weer naar huis komen.

Ik wil nu vast waarschuwen dat we per dag ongeveer een hele bol knoflook eten, het zit werkelijk OVERAL in. We stinken als beren!

Mocht iemand behoefte hebben aan

• - Debiele zwembroeken ( donker met hele grote bloemen zoals Margrieten)
• - Zijden sjaaltjes ( grof of heel fijn, effen of met kleur)
• - Aluminium armbanden.( Van neergestorte vliegtuigen en bommen uit de oorlog. Ze kosten 1.20 euro per stuk en worden gemaakt door de bewoners van het dorpje Naphia die daarmee een bron van inkomsten hebben, zie foto)
• - Schoudertassen in folklore kleuren in alle soorten en maten
• - T-shirts

Meld het dan even, als we ruimte en nog wat LAK ( Laotiaanse kip - de munteenheid) hebben nemen we het mee.

Luang Prabang

Dinsdag 14 februari, Luang Prabang

Zaterdag waren we in Nong Kiaw aan het lunchen toen de lucht betrok en we het hoorden rommelen. We zijn snel terug gegaan naar onze kamer en warennet voor de bui binnen. Het was echt een flinke onweersbui! We zagen nog mensen kajakken op de rivier, je moet er niet aan denken!

Zondag zijn we met de boot vertrokken naar Luang Prabang.

Het was een beetje rommelig geregeld, de boot gaat om 11.00 uur. Je moet je om 10.00 melden en als er 18 mensen zijn, is de boot vol en gaat ie weg. Zonodig varen er meer boten, maar als ie niet vol zit, gaat de prijs pp omhoog. Wij waren er om 9.45 en waren nummer 16 en 17. Om 10.45 vertrokken we. Het zijn lange smalle boten en we zaten er met 18 westerlingen in, met alle rugzakken, als haringen in een ton. We moesten overdwars zitten en er waren bankjes , zo'n 10 cm boven de bodem, daar konden we op zitten. Gelukkig had ik mijn roze kussen van de Nam Tha nog!, ik heb mijn fleecevest ook uitgeleend J

De tocht duurde 6 uur. Het water staat heel erg laag, we moesten 2 keer een stuk lopen, terwijl de schipper het bootje over een stroomversnelling stuurde. We liepen ook nog een keer vast, de mannen vlogen de boot uit, om hem weer los te trekken. Helemaal stijf van het zitten en met een houten kont kwamen we in Luang Prabang aan.

Het is hier een stuk warmer dan in Nong Kiaw, overdag is het ruim 30 graden en smorgens of savonds hoeft het vest echt niet aan!

We waren hier 6 jaar geleden ook, toen zagen we niet veel van de stad, omdat Petro toen ziek was. Wat we er wel van gezien hebben, is erg veranderd, we zitten nu op een schiereiland tussen de Nam Khan en de Mekong, de oever van de Mekong is veranderd in een boulevard, met heel veel hotels en restaurants. Het geheel doet erg Frans aan, ik waan me in Erqui of Val Andre in Bretagne, maar dan aan de rivier J. Gisteren hebben we koffie gedronken bij ' Le boulangerie Francaise'

We mutsen wat rond, gisteren zijn we naar de ‘ Night- market' geweest om wat inkopen te doen. Vandaag hebben we fietsen gehuurd en zijn we het stadje doorgepeddeld. We gingen op zoek naar het Rama hotel, war we de vorige keer zaten.

Het oude centrum ligt rondom de berg Phoussi, met daarop een tempel: That Chomsi. De vorige keer zijn we er niet aan toegekomen, maar nu wilden we de That Chomsi natuurlijk bezoeken!

Halverwege staat de Wat Pahouak, bekend van zijn muurschilderingen, ik weet trouwens ook zeker dat er een kattenluik in zit! Haha!

Het was een hele klim, maar we hebben het gered! J Onderaan de heuvel kon je geluksvogels kopen, die je dan boven los mag laten.- het schijnt dat ze dan meteen terugvliegen naar hun huis en dan begint het verhaal weer overnieuw-. Maar hoe dan ook, het brengt geluk als je het doet!

Daarna hebben we heerlijk gelunched en op de markt wat fruit gekocht, waarvan we de naam niet weten, maar het smaakt geweldig goed. Natuurlijk hebben we ook 2 mango's gekocht, tijdens het schillen/ eten liep het sap langs mijn elleboog, YUMM!

Morgen mutsen we nog een dagje en dan vliegen we naar Vientiane, de hoofdstad. De vlucht duurt maar 40 minuten, de busreis 9 uur......

Na veel wikken en wegen hebben we besloten om de vlakte der kruiken over te slaan, dat is heel veel gereis en gedoe. Vanuit Vientiane gaan we naar de grotten bij Khammmouane limestone natuurreservaat, er is er een van 7 km waar je door kunt varen.

De rest van de vakantie is nu ingevuld, we doen kalm aan, hebben ons aan het Lao tempo aangepast J

Luang nam Tha en Nong Kiaw

Maandag, 6-2-2012

De Lao vinden het koud, maar wij genieten van het heerlijke klimaat. ‘s morgens en 's avonds kun je goed een lange broek en een vest aan, ‘s middags is het rond de 28 graden.

Luang nam Tha

Vrijdag zijn we hier aangekomen in het Zuela hotel.

Het is hier lekker relaxed, we hebben genoten van de rust, het lekkere eten en de beer Lao.

We gingen naar de markt en vonden daar weer ' geeltjes' rollen plastic waarmee heel Azië aan elkaar hangt en die wij inmiddels ook zo waarderen!

Nadat we van de markt kwamen gingen we koffie drinken bij Adounsiri, echte Lao coffee met gecondenseerde melk, het was geweldig!

De eigenaresse sprak goed Engels en toen ze de ‘ geeltjes' zag vroeg ze vol verbazing:' Why?'

Nou, omdat het in Europa niet te koop is! J Ze begreep het helemaal!

Later lunchten we met noedelsoep waar we sla bij kregen. We hebben ooit in noord Thailand les gekregen in deze sla: pak een groot blad, vouw er wat kruiden in ( Mint, basilicum, salie) dip een rauwe boon in een hete pasta, leg die in de sla, vouw het geheel op tot een hapklare brok en smullen maar! De soep eet je natuurlijk met stokjes J

Vanmorgen wilden we tickets boeken naar Nong Kiauw, dan pak je de bus richting Luang Prabang, maar stapt eerder uit, dan nog een stuk met de tuk-tuk en dan ben je er. We hadden mazzel, ze boden een mini-van aan voor de prijs van de bus. Daar hoefden we niet lang over na te denken!

Daarna heeft Peet zijn hoofd kaal laten scheren en hebben we brommertjes gehuurd, we zijn ermee naar ' the Boatlanding Guesthouse' geweest en na enig zoeken hebben we ook het Stupa festival gevonden. Eigenlijk hadden we vandaag al weg gewild, maar toen we van het festival hoorden, wilden we graag even kijken en besloten we een dag langer te blijven. We konden onderaan de heuvel parkeren en moesten toen de trap op: wat een klim! Onderweg zagen we een leuk meisje en toen we boven waren moesten we toegang betalen, als betaalbewijs kregen we een lila strikje op onze schouder gespeld

Een keer boven zagen we een kring van eettentjes ( wat anders?) en werd er keiharde muziek gedraaid. We hebben wat foto's gemaakt, onder andere van een klein ventje wat in een grote emmer in bad ging. Nadat we wat gedronken hadden gingen we weer naar beneden.

We hadden nog wat vage plannen, maar hebben de brommertjes toch weer ingeleverd en hebben nog wat zitten lezen.

Vanavond hebben we in een echte westerse tent gegeten, niet erg bijzonder, maar ze helpen de minderheden en de royale stoelen zagen er aanlokkelijk uit! We raakten in gesprek met een Nederlandse jongeman, het was erg gezellig!

Donderdag 9 februari.

Inmiddels zitten we in Nong Kiaw, een heel klein plaatsje, waar werkelijk helemaal NIETS te doen is. Aan de ene kant van de rivier is het dorpje, ze zijn met de weg bezig, het is één groot stofnest! Aan de andere kant van de rivier is het ingericht voor toeristen, daar barst het van de guesthouses en restaurantjes. We zitten nu heel luxe in ' the Riverside' onderdeel van ' Green Discovery' dus goed!

Een prachtige kamer, als zelfstandig huisje tegen de bergwand, met een eigen balkon en luxe badkamer. Het bed is wel vrij hard, maar erg groot en van het muskietennet hebben ze een hemelbed gemaakt. We betalen 30 euro per nacht, maar dat is inclusief ontbijt. ( In Luang Nam Tha betaalden we 7 euro voor het meest luxe hotel van de stad)

Het is hier echt een paradijs op aarde, we blijven tot zondag, daarna gaan we met de boot naar Luang Prabang, een tocht over de Ou door het karstgebergte.

Vanmorgen zijn we naar de kookschool geweest. We moesten ons om 6.00 melden, om op tijd op de markt te zijn.

Natuurlijk waren we stipt op tijd, maar onze leraar was natuurlijk nergens te bekennen L De baas van deze tent is een Engelsman en die kwam om 6.30. Hij greep meteen de telefoon en toen kwam onze kok. In rap tempo liepen we over de brug naar het dorp en naar de markt.

Er lagen heel veel verse kruiden en een beetje groente. Daar tussen ook gegrilde ratten, vers gevangen eekhoorns en een enkele vis.

Nadat we de kruiden en een handvol mini tomaatjes uitgezocht hadden gingen we weer terug naar het hotel en konden we ontbijten.

Om 10.00 zou de kookschool verder gaan.

We maakten vis in bananenblad en soep van bananenbloem, met een beetje varkensvlees. Petro heeft alles gesneden en de kruiden voor de bananenpakketjes gestampt. Naast kruiden als gember, citroenblad, basilicum en veel tijm, moest er ook veel knoflook in, eerst een teen of 5 gestampt en toen nog een beetje gedroogde knoflook voor de smaak J

Toen alles klaar was, gingen we naar het restaurant en kregen we ons eigen eten als lunch. Tot onze verrassing was de vis het lekkerst!

Verder mutsen we een beetje rond, hangen op het blakon, doen een klein wasje( we kunnen ook de was inleveren, maar dan weet je niet hoe je t terugkijgt, een van mijn B.H's had heel interessant gevormde beugels na de was)we lezen, ik brei en we zijn verslaafd aan minesweep- het lukt niet om de 99 bommen te vinden!

Nam Tha en Ban Khon Kham

De oude dame met haar reisbureautje in Houai Xai bleek niet betrouwbaar: wel geld innen, maar dat niet afdragen, zodat je achteraf nog eens moet betalen...........

We zijn op zoek gegaan naar een ander bureau en daar gingen we!

Eerst nog even proviand inslaan en toen waren we er klaar voor.

Na een tocht van 2 uur over de Mekong, kwamen we bij de monding van de Nam Tha en begonnen we stroomopwaarts te varen.

om een uur of 3 kregen we motorpech en de schipper kreeg t ding niet meer aan de praat.

Hij leende een andere boot, maar het werd al bijna donker, we konden niet verder.

De kapotte motor werd in een dorpje afgezet, maar de schipper wilde ons daar niet laten overnachten. (Achteraf bedachten we dat hij geen geld wilde betalen voor ons eten)

Hij bracht ons naar de overkant van de rivier en daar moesten we overnachten in een open hutje aan de rand van een dorpje, ongeveer op de vuilnisbelt, op een bamboevloer, onder een afdak van bananenblad.

Gelukkig kregen we wel een slaapzak om op te liggen en een muskieten net.

We dineerden met een homp kleefrijst en wat gebakken worst, dat ze op een vuurtje roosterden, gelukkig hadden we genoeg water bij ons!

Ik heb mijn sokken aangetrokken en de joggingbroek en fleece hemd over de kleren die ik al aanhad, het is hier ;snachts fris!

We zijn maar om een uur of half 8 in bed gaan liggen, met een luisterboek, het was pikkedonker! De schippers waren naar de overkant gevaren, zij kwamen om een uur of 9 terug en gingen toen ook slapen.

We hebben heel rommelig geslapen en werden wakker van de gibbons, dat was wel weer leuk!

Het ontbijt bestond uit de rest van de vorige dag, de worstjes waren even opgewarmd: we hebben niet veel gegeten..........

De motor was nog steeds stuk, de schipper had m uit de boot gehaald en hij was bezig om hem te repareren.

We konden geen kant uit en ook niet communiceren, ze spraken geen woord Engels.

De stuurman deed wel zijn best, ik had gelukkig een van de Sins ( soort sarong) meegenomen en bracht hem aan zijn verstand dat ik naar Ban Khon Kham wilde, omdat ik daar al eens 2 weken geweest was. Ben steeds de naam van het dorp blijven herhalen, ze begrepen dat er iets aan de hand moest zijn J

We waren ZO teleurgesteld! We wisten dat het moeilijk zou zijn om in Ban Khon Kham te komen en nu waren we er bijna, maar zagen het plan mislukken...........

Om een uur of 3 kwam er een andere boot, die zou ons meenemen naar Ban Khon Kham,- mijn dorp

Ze onderhandelden even over de prijs, wij werden eigenlijk verkocht aan de nieuwe schipper

Ik was zo blij als een kind, eindelijk uit het hutje en weer op weg!

Pas tegen 6 uur kwamen we aan, het dorp is erg groot geworden, ze boeren goed, veel betonnen huizen!

We liepen een klein rondje en kregen toen een diner, het smaakte prima. Er kwam nog een man bij ons zitten en die herkende ik.

Dat vond ie prachtig en hij bazuinde het rond dat ik er was.

We kregen een prima diner en ons bed werd opgemaakt in de woonkamer, hard, maar in elk geval binnen en met een toilet in de buurt!

Na een heel behoorlijke nacht zijn we opgestaan en hebben de zooi weer bij elkaar gerommeld. Voor ontbijt kregen we een omelet, de man van de vorige avond had ons koffie verkocht. Peet heeft het opgedronken, maar er zat een vreemd smaakje aan, mijn buik was niet zo lekker, ik heb het lekker laten staan!

‘sMorgens ben ik nog even met Peet naar het dorpshuis gelopen waar we de school in hadden, leuk om alles terug te zien!

Toen we bij de boot stonden gingen er nog 2 mensen mee, die echt naar me stonden te kijken van ' ik ken dat mens!'

De vrouw hield een heel verhaal in het Lao en ze noemde steeds een naam, maar mijn kwartje viel niet.

Na ruim een uur varen konden we niet verder, er stond te weinig water in de rivier, maar goed, dat wisten we van tevoren.

We klommen uit de boot en er werd een ' taxi' voor ons gebeld.

Toen we daar op stonden te wachten kwam er een scootertje aan rijden, met achterop Chiom Peng. Dat was ook de naam die die vrouw steeds noemde. Nu wist ik het weer, zij was de ijverigste student, toen al bezig om leraar te woren, maar ze wilde ook onze lessen graag volgen.

Ze had haar baby van een maand in een doek op haar buik geknoopt, zo klein, zo schattig!

Ze werkt als lerares.Ik vond het echt heel erg leuk om haar terug te zien!

Toen kwam de ' taxi'

Een pick-uptruck met een afdak en bankjes aan de zijkant.

We waren de enige passagiers, dat ging wel goed! ( dachten we)

Toen stopten we bij het busstation en er schoven nog 15 mensen bij-in de truck:2 op de stoel naast de chaufffeur, 4 op het bankje achter hem.

6 op de bankjes naast ons, 2 in het midden en eentje op de treeplank, die paste er niet meer in.

Er lag een geweldige berg bagage op het dak, maar ook tussen onze voeten, onder andere bijl en een zak rijst ( waar ze dan weer op konden zitten), meloenen, bladveren voor de auto en een kip, het was bomvol! De weg was 80 kilometer en ging over hobbels en kuilen, het was een stuivende onverharde weg!

Maar goed, we waren er bijna, toen bleek dat een stuk berg was ingestort en op de weg lag. Er werd met graafmachines en een shovel hard aan gewerkt en na 1,5 uur konden we verder.

Toen kwamen we eindelijk in Luang nam Tha, in een luxe hotel, mijn haar voelde aan als touw, stond rechtop!

We stonken van 3 dagen niet wassen en zagen er uit als beesten!

We hebben eerst gedoucht, en toen een hapje gegeten, Toen nog een beetje rondgemutst en geslapen in een zacht bed!

Huai Xai

Gisteravond troffen we op een terras een oudedorpsgenoot, Erik, waarmee we de hele avond hebben zitten kletsen en biertjes drinken, het was erg gezellig!

Hij zou de vroege boot nemen en dan ook naar Laos gaan.

Vanmorgen hebben we na het ontbijt de tassen gepakt en zijn we naar de haven gegaan.

Na de oversteek kwamen we in een hele berg toeristen terecht, allemaal in de rij voor het visum voor Laos. Daar troffen we Erik nog een keer! Hij stond al een uur in de rij! na nog een klein uurtje hadden wij ook de visa te pakken en konden we doorlopen het dorp in. We vonden een hotel en ploften daar lekker neer.

Vanmiddag gingen we op onderzoek, om een reisbureau te vinden dat ons de Nam Tha op kan helpen, meestal eindigde het in het bekende ' no have' .............

Peet zijn oog viel op een onooglijke advertentie, de Nam Tha op, met overnachting ' home stay' in Ban Khon Kham! Dat moeten we precies hebben!

Ze had ook gehoord dat er leraren geweest waren, kende de boatman!

Helemaal goed!

Ze liet ons een advertentie maken voor mensen die mee willen reizen, je betaalt per boot, ongeacht hoeveel mensen erop zitten.

Ze vond trouwens ook wel dat we bij haar moesten overnachten en vroeg waarom we dat niet deden. Op dat moment kwam er iemand naar kamers vragen, maar ze zat vol! :-)

we willen de 1e of de 2e vertrekken.

Ik ben er helemaal blij van!

Iedereen hartelijk bedankt voor de felicitaties, ik heb echt een hele fijne verjaardag!

Chiang Khong

Gisteren vlogen we van Bangkok naar Chiang Rai, vandaar met een overvolle, stokoude, rammelende bus in ruim 2 uur naar Chiang Khong. We warenhier al eerder, maar het lijkt nu uitgestorven. Veel restaurantjes zijn gesloten. Uiteindelijk hebben we gedineerd bij een Mexicaan, het enige restaurant dat open was.

Ik heb bij aankomst eerst de was gedaan en een slaaprol gemaakt van een mega opblaastube en een joggingbroek, -> heerlijk geslapen!

Vandaag leek het levendiger, we hebbenlekker koffie gedronken en zijn op informatie uitgeweest.

De meningen zijn verdeeld, maar we denken nu dat we niet stroomopwaarts de Mekong op kunnen, daar zijn Hmong actief als rvierpiraten. het goede nieuws is dat de Nam Tha bevaarbaar lijkt, we kunnen dus naar ' mijn ' dorp. Morgen steken we over naar Laos, dan zullen we zien het het er echt uitziet.

Verder mutsen we wat rond, We reizen altijd meteen plastic roze en blauwe beker, waar we ook wel whisky-cola in mixen, maar die van peet was gesneuveld. Gelukkig vonden we nieuwe bekers! :

27 januari 2012

27 januari 2012

Gisteravond om een uur of 7 ontmoetten Petro en ik elkaar op Schiphol.

Eerst nog even mutsen, Peet had blikjes cola gekocht en eentje bleek lek gegaan te zijn in zijn handbagage. Het reserve T-shirt alle papieren waren drijfnat!

We hebben de boel een beetje geredderd met een papieren zakdoekje en daarna gingen we inchecken. De mevrouw van de incheckbalie trok wel een vies gezicht van de kledderboel!

Peet had al plaatsen in het vliegtuig gereserveerd. Hij trakteert me voor mijn verjaardag op de Elite class, hoera!

Mooie ruime stoelen, heerlijk!

We zaten in het middenpad, op de website stond de rest volgeboekt. Toen we echter in het vliegtuig zaten bleek dat er veel lege plaatsen waren, wij kregen geen buren.

We hebben dus lekker die andere stoelen erbij gepikt en konden redelijk slapen.

Na een vlucht van 10.5 uur landden we in Bangkok, het was ongeveer 30 graden, maar een beetje grauw.

Het nieuwe vliegveld ligt een eind buiten de stad, eromheen is een soort nieuwbouwwijk en daar staat ons hotel.

Ik ben meteen in slaap gevallen. Petro ging eerst douchen en toen naar buiten. Hij was hier al eerder, en liep even naar de 7-11 voor een paar boodschappen. Toen ging hij met een biertje bij het zwembad zitten. Inmiddels was ik wakker en nadat ik ook gedouched had,ben ik hem gezelschap gaan houden.

We hebben net heerlijk gedineerd en liggen nu uitgeteld op bed, zogenaamd om nog even te lezen en tv te kijken, maar terwijl ik dit typ, ligt Peet naast me te snurken J

Het tijdverschil is 6 uur, het is hier nu al avond, ik hoop dat we door zullen slapen!