De oude dame met haar reisbureautje in Houai Xai bleek niet betrouwbaar: wel geld innen, maar dat niet afdragen, zodat je achteraf nog eens moet betalen...........

We zijn op zoek gegaan naar een ander bureau en daar gingen we!

Eerst nog even proviand inslaan en toen waren we er klaar voor.

Na een tocht van 2 uur over de Mekong, kwamen we bij de monding van de Nam Tha en begonnen we stroomopwaarts te varen.

om een uur of 3 kregen we motorpech en de schipper kreeg t ding niet meer aan de praat.

Hij leende een andere boot, maar het werd al bijna donker, we konden niet verder.

De kapotte motor werd in een dorpje afgezet, maar de schipper wilde ons daar niet laten overnachten. (Achteraf bedachten we dat hij geen geld wilde betalen voor ons eten)

Hij bracht ons naar de overkant van de rivier en daar moesten we overnachten in een open hutje aan de rand van een dorpje, ongeveer op de vuilnisbelt, op een bamboevloer, onder een afdak van bananenblad.

Gelukkig kregen we wel een slaapzak om op te liggen en een muskieten net.

We dineerden met een homp kleefrijst en wat gebakken worst, dat ze op een vuurtje roosterden, gelukkig hadden we genoeg water bij ons!

Ik heb mijn sokken aangetrokken en de joggingbroek en fleece hemd over de kleren die ik al aanhad, het is hier ;snachts fris!

We zijn maar om een uur of half 8 in bed gaan liggen, met een luisterboek, het was pikkedonker! De schippers waren naar de overkant gevaren, zij kwamen om een uur of 9 terug en gingen toen ook slapen.

We hebben heel rommelig geslapen en werden wakker van de gibbons, dat was wel weer leuk!

Het ontbijt bestond uit de rest van de vorige dag, de worstjes waren even opgewarmd: we hebben niet veel gegeten..........

De motor was nog steeds stuk, de schipper had m uit de boot gehaald en hij was bezig om hem te repareren.

We konden geen kant uit en ook niet communiceren, ze spraken geen woord Engels.

De stuurman deed wel zijn best, ik had gelukkig een van de Sins ( soort sarong) meegenomen en bracht hem aan zijn verstand dat ik naar Ban Khon Kham wilde, omdat ik daar al eens 2 weken geweest was. Ben steeds de naam van het dorp blijven herhalen, ze begrepen dat er iets aan de hand moest zijn J

We waren ZO teleurgesteld! We wisten dat het moeilijk zou zijn om in Ban Khon Kham te komen en nu waren we er bijna, maar zagen het plan mislukken...........

Om een uur of 3 kwam er een andere boot, die zou ons meenemen naar Ban Khon Kham,- mijn dorp

Ze onderhandelden even over de prijs, wij werden eigenlijk verkocht aan de nieuwe schipper

Ik was zo blij als een kind, eindelijk uit het hutje en weer op weg!

Pas tegen 6 uur kwamen we aan, het dorp is erg groot geworden, ze boeren goed, veel betonnen huizen!

We liepen een klein rondje en kregen toen een diner, het smaakte prima. Er kwam nog een man bij ons zitten en die herkende ik.

Dat vond ie prachtig en hij bazuinde het rond dat ik er was.

We kregen een prima diner en ons bed werd opgemaakt in de woonkamer, hard, maar in elk geval binnen en met een toilet in de buurt!

Na een heel behoorlijke nacht zijn we opgestaan en hebben de zooi weer bij elkaar gerommeld. Voor ontbijt kregen we een omelet, de man van de vorige avond had ons koffie verkocht. Peet heeft het opgedronken, maar er zat een vreemd smaakje aan, mijn buik was niet zo lekker, ik heb het lekker laten staan!

‘sMorgens ben ik nog even met Peet naar het dorpshuis gelopen waar we de school in hadden, leuk om alles terug te zien!

Toen we bij de boot stonden gingen er nog 2 mensen mee, die echt naar me stonden te kijken van ' ik ken dat mens!'

De vrouw hield een heel verhaal in het Lao en ze noemde steeds een naam, maar mijn kwartje viel niet.

Na ruim een uur varen konden we niet verder, er stond te weinig water in de rivier, maar goed, dat wisten we van tevoren.

We klommen uit de boot en er werd een ' taxi' voor ons gebeld.

Toen we daar op stonden te wachten kwam er een scootertje aan rijden, met achterop Chiom Peng. Dat was ook de naam die die vrouw steeds noemde. Nu wist ik het weer, zij was de ijverigste student, toen al bezig om leraar te woren, maar ze wilde ook onze lessen graag volgen.

Ze had haar baby van een maand in een doek op haar buik geknoopt, zo klein, zo schattig!

Ze werkt als lerares.Ik vond het echt heel erg leuk om haar terug te zien!

Toen kwam de ' taxi'

Een pick-uptruck met een afdak en bankjes aan de zijkant.

We waren de enige passagiers, dat ging wel goed! ( dachten we)

Toen stopten we bij het busstation en er schoven nog 15 mensen bij-in de truck:2 op de stoel naast de chaufffeur, 4 op het bankje achter hem.

6 op de bankjes naast ons, 2 in het midden en eentje op de treeplank, die paste er niet meer in.

Er lag een geweldige berg bagage op het dak, maar ook tussen onze voeten, onder andere bijl en een zak rijst ( waar ze dan weer op konden zitten), meloenen, bladveren voor de auto en een kip, het was bomvol! De weg was 80 kilometer en ging over hobbels en kuilen, het was een stuivende onverharde weg!

Maar goed, we waren er bijna, toen bleek dat een stuk berg was ingestort en op de weg lag. Er werd met graafmachines en een shovel hard aan gewerkt en na 1,5 uur konden we verder.

Toen kwamen we eindelijk in Luang nam Tha, in een luxe hotel, mijn haar voelde aan als touw, stond rechtop!

We stonken van 3 dagen niet wassen en zagen er uit als beesten!

We hebben eerst gedoucht, en toen een hapje gegeten, Toen nog een beetje rondgemutst en geslapen in een zacht bed!